ЯК НА ГОРЦЫ ЛЯ РАКІ…

Як на горцы ля ракі
Ды Сонца й грала.
Папялішчы дагаралі,
Усё сціхала.

А Свяціла падымала
Свае крылы
Ды лілося
Золатам імкліва.

Разлівала свае воды,
Свае скарбы
Над Сусветам новым часам,
Новым летам.

А дзяўчынка руса-мала
Усё сядзела,
Песню пела
Ды й вяночкі даплятала.

Як у ваду кідала кветкі –
Сваё шчасце,
Да Купалы падымала
Ручкі белы.

Абдымала Сонца
Сваім сэрцам,
А й вяночкі ўсё плылі
Насустрач лёсу...