Յիս մէ ղարիբ բլբուլի պէս, դուն օսկէ ղափազի նման.
 Էրեսըս դի՛ վուտիդ տակըն՝ անց կաց փիանդազի նըման.
 Եա՜ր, քիզ’իդ խօսիլ իմ ուզում՝ շահի իլթիմազի նըման.
 Աջայիբ սուրաթի տէր իս՝ ռանգըդ է գուլգազի նըման:

Եա՜ր, մըտիլ իս բաղջի մէջըն, աջայիբ սէյրան իս անում.
 Շուղքդ արեգակի նըման է՝ տեսնողին հէյրան իս անում.
 Ջիգարըս կըրակ իս տըվի, էրվում իմ՝ բիրեան իս անում.
 Վու՛նց մէ գօզալ չէ ունեցի էդ քու արած նազի նըման:

Հէնց իմացի, եա՜ր, քու ղուլն իմ, թանգ հախով գընած չըրաղ իմ.
 Քու դըռանըդ նընգած ըլիմ, ով տեսնէ, ասէ՝ տուսաղ իմ.
 Էշխէմէդ հիւանդացիլ իմ, վու՛նց միռնում իմ, վու՛նց թէ սաղ իմ.
 Ծովի պէս ուրղան իմ տալիս. գըժվիլ իմ Արազի նըման:

Ով կու տեսնէ, ջունուն կու’լի՝ բարգ էրեսիդ խալ իս անում.
 Էլ ջուքամըն դու՛ն կու քաշիս, չու