Кај што зракот почнува,
 таму сонот запира.
 Кај што срце посака,
 па да направи, за да избега.
 Таму сила земаат,
 топли ветрови, таму кај што си.

Како песна ангелска,
 душа сто ти милува.
 Како игра ѓаволска,
 што те станува, па те ранува.
 Каква ли си магија,
 пожар направи, што не згаснува.

На старо вино, ова есен мириса.
 Сѐ е по старо, ти си уште далечна.
 Но срцево е мое бесмртно,
 сѐ дур’ те имам тебе во него.
 Кај и да бидам ќе те чуваат,
 моите бакнежи, таму кај што си.
 Ќе те милуваат каде и да си.

Кај што зракот почнува,
 таму сонот запира.
 Кај што срце посака,
 па да направи, за да избега.
 Таму сила земаат,
 топли ветрови, таму кај сто си.

На старо вино, ова есен мириса.
 Сѐ е по старо, ти си уште далечна.
 Но срцево е мое бесмртно,
 сѐ дур’ те имам тебе во него.
 Кај и да бидам ќе те чуваат,
 моите бакнежи, таму кај што си.
 Ќе те милуваат каде и да си.

На старо вино, ова есен мириса.
 Сѐ е по старо, ти си уште далечна.
 Но срцево е мое бесмртно,
 сѐ дур’ те имам тебе во него.
 Кај и да бидам ќе те чуваат,
 моите бакнежи, таму кај што си.
 Ќе те милуваат каде и да си.

Моите бакнежи, таму кај што си.
 Ќе те милуваат каде и да си.