Երբ միամիտ մէկին նայեմ,
Նա էլ ժպտայ ինձ,
Իսկոյն դէմքդ նուրբ ու ջահել
Կը շիկնի խանդից:

Հաւատայ ինձ, չեմ նեղանում,
Ժպտում եմ քեզ մեղմ ու ջինջ,
Ախր շատ ես գեղեցկանում,
Երբ խանդում ես ինձ:

Առանց փշի վարդ չի լինում,
Առանց խանդի` սէր,
Ինչ էլ լինի քեզ եմ սիրում,
Ում էլ որ տեսնեմ:

Խանդն էլ է սէր, սիրոյ նշան,
Բայց մաշում է մեզ թաքուն,
Եկ մեր սէրը, ինչպէս նշխար,
Միշտ պահենք մաքուր:

Խօսք՝ Գարիկ Բանդուրեանի
Երաժշտութիւն՝ Խաչատուր Աւետիսեանի