Այնպես անփո՜ւյթ, այնպես հանգի՜ստ, 
Անցնում եմ իմ տան մոտով, 
Մինչ ես ուրիշ տեղերում իսկ 
Քե՜զ եմ փնտրում կարոտով: 

Ասում են, թե մոռացել ես, 
Չեմ հավատում, իմ անգին, 
Պարզապես դու հեռացել ես, 
Մոտս թողել քո հոգին: 

Եվ այնպես հեշտ, այնպես խնդուն 
Մատնո՜ւմ ես ինձ աշխարհին, 
Մինչ դողում է, որպես երդում 
Անունդ իմ շուրթերին: 

Ասում են, թե ինձ դավել ես, 
Չեմ հավատում, իմ անգին, 
Պարզապես դու խռովել ես, 
Ու տանջում ես իմ հոգին: 

Անցնում ես դու ու չես նայում, 
Մինչ ես կանգնած մոլորուն, 
Քեզ աչքերիս մեջ եմ պահում 

Սիլվա Կապուտիկյան