Ոչ ու փուչ աշխարհ.
Որ չես հանձնվում իմ տաք ձեռքերին,
Որպեսզի փորչոտ մազերդ սանրեմ
Իմ ջերմ մատներով`
Անմար մնացած
Մինուճար որդուն սիրող հոր նման:
Սուտ ու փուչ աշխարհ,
Որ իմ մազերն ես հանգոցել ամուր
Ամեն մի ծառիդ ու ամեն խոտիդ,
Ամեն էակիդ մագիլ ու մատին,
Շոշափուկներին, բեղին ու թաթին,
Եվ իրար ձգում փոխադարձորեն
Ու ձգձգում ենք նորից ու նորեն,
Որ… ինքդ ապրես համակշռված,
Իսկ ես էլ…
Իսկ դու
Երբ ես իմ մասին մի բերան հարցնում,
Ոչ ու փուչ աշխարհ:
Իսկ չես վախենում, որ հանկարծ… մեռնեմ:
Ես վախենում եմ, շատ եմ վախենում,
Բայց ոչ ինձ համար,
Այլ լոկ քեզ համար,
Իսկ եթե հանկարծ իմ մահով խախտվի
Համակշռված այս վիճակը քո,
Ոնց պիտի լինես,
Ինչ պիտի անես:
Տես, որ իմ մահով քեզ չկործանես,
Սուտ ու փուչ աշխարհ,
Փոչ ու ոչ աշխա