Кірлеме,менің жүрегім! 

Арманға, қайран кеудем, жеттім деме, 
Жүрегім, аласұрып кеттің неге? 
Жаралан жаралансаң, мен қайтемін 
Тоқтасаң тоқта және Тек кірлеме! 

Жыртылсаң табар едім саған жамау, 
Міндетім, жүрек, сені харамдамау. 
Бел буып кіріссемде бермей жүр-ау, 
Майданы тіршіліктің маған жалау. 

Мына өмір ғажап өмір түсінгенге, 
Ғанибет оны жырмен мүсіндеу де. 
Дариға-ай, шама шіркін, жетер ме екен, 
Жүрекке шаң мен тозаң түсірмеуге?.. 

Жимаймын көкірегіме мен неге мұң, 
Тірі өлген талайларды көрген едім... 
Анадан туған жүрек – аппақ жүрек, 
Білмеймін қандай күйде жерге енерін.