Шөбі майса, жұрты жайсаң, туып, кіндік кескен жер,
Жаңбыр жауса лай-батпағын жалаңаяқ кешкен жер.
Алқам-салқам қой қайырып, тай құлынмен ілескен жер,
Қарның тойса, құрбыңды аңдып қайғы көрмей өскен жер.
Қайырмасы:
Жұмақ мекен туған жер-ай,
Мың жаялық жуған жер.
Құрт ұрлатқан қалтадан, беу,
Шын балалық думанды ел.
Көше бойлап, асық ойнап,, мәре-сәре болған жер,
Көже қайнап, көзім жайнап кеудем нұрға толған жер.
Жантақ, тікен қаптаса да, бұл – мен үшін орманды ел,
Көп армандап сол орманға бала қиял қонған жер.

Қайырмасы:

Жұмақ мекен туған жер-ай,
Мың жаялық жуған жер.
Құрт ұрлатқан қалтадан, беу,
Шын балалық думанды ел.
Құр қалдым деп дүмбілден,
Қуаласып жүгірген.
Қайран, қамсыз бала күнің,
Қайрылмасын кім білген?
Жер аударып, арықты алып, ұрық, дәнек сепкен жер,
Бел аңғарға шабыттанып құрық салып кеткен жер.
Тұңғиыққа малти алмай, жүзсек сүңгіп шөккен жер,
Әуре-сарсаң, әбігер боп, әткеншегін тепкен жер.