Więc można kochać i nie wiedzieć o tem 
Po przypadkowym, najkrótszym spotkaniu 
Dłoń sobie wzajem podać w pożegnaniu 
I w dusz spokoju odejść z bezpowrotem 

By już nazajutrz, ledwo po rozstaniu 
W dzień ów zabłądzić pamięci przelotem 
I stając jakby przed czymś cudnem, złotem 
Uczuć się nagle sercem na wygnaniu 

I odtąd wracać wstecz wciąż, i na próżno 
Przesiewać przeszłość wspomnienia przetakiem, 
By coś w niej znaleźć, co było żywotem 

Lecz smęt mży jeno szarym, suchym makiem, 
Jak proch w klepsydrze, co szemrze: "za 
późno!..." 
Więc można kochać i nie wiedzieć o tem 

(i w dusz spokoju odejść z bezpowrotem)